Türkak Zorunlu mu?
O gün Kayseri’de, bulutların gökyüzünü kapattığı, rüzgarın sert esip her köşe başında farklı bir insanın bir şeylere yetişmeye çalıştığı bir gündü. Ofiste, bilgisayarımın başında yeni projelere başlamak üzereydim, ama kafamda tek bir şey vardı: Türkak zorunlu mu? Bunun cevabını bulmam gerekiyordu. Hem de hemen.
Günün Başlangıcı: Beni Tutan O Duygu
Bir sabah kahvesi içerken, aklımda o kadar çok şey vardı ki… Herkes gibi ben de biraz huzursuz hissediyordum. Kayseri’nin ara sokaklarında yürürken, kafamdaki bu soruyla baş başa kalmıştım. “Türkak zorunlu mu?” diye sormamın arkasında, belki de sadece işlerimi yoluna koyma isteği yatıyordu. Çünkü herkesin gittiği, adeta bir zorunluluk gibi görülen o ofis işlerinin dışında, kişisel olarak içimden yükselen, kalbimi daha fazla heyecanla dolduran bir diğer şey vardı: Hayatımda her zaman bir anlam arayışı. Bunu anlamak, ne yapmam gerektiğini bulmak, biraz da kendimle barışmak. Belki Türkak da bunun bir parçasıydı. Kim bilir?
Gün içerisinde internette araştırma yaparken, bir arkadaşımın beni aradığını gördüm. Arayan kişi, en yakın arkadaşımdı. Melis… Her zamanki gibi heyecanlı bir ses tonuyla konuşuyordu. “Beni duyuyor musun? Türkak zorunlu mu? Ne oldu senin de kafan karıştı mı?” dedi. Ben de ona, “Evet, senin gibi ben de bu konuda karmaşık duygular içerisindeyim” dedim. İçimi dökerken, onun da benzer şekilde kafasının karıştığını hissettim. Çünkü hepimiz, toplumsal baskılar ve gerektiği kadar yeniliklere hızlıca ayak uyduramama durumuyla karşı karşıya kalıyorduk.
Bir Akşam Üstü: Hayal Kırıklığı ve Heyecan Arasında
O akşam eve döndüm. Akşam yemeğimi yedikten sonra, biraz kafamı boşaltmak ve düşüncelerimi düzenlemek için kendime bir süre verdim. Bilgisayarımı açtım ve araştırmalarım devam etti. Sonunda bir sonuç aldım: Türkak gerçekten zorunluymuş. Hem de pek çok konuda. Ama bu bilgi, bana bir rahatlık, bir çözüm sunmuş muydu? Hayır. Aksine, üzerime bir ağırlık çökmüştü. “Zorunluluk” kelimesi, içimdeki özgürlüğü kısıtlayan bir zincir gibi hissettirdi. O zaman, bu soruya verdiğim anlam, düşündüğümden çok daha farklıydı. Hem iş dünyasında, hem de hayatın genelinde bir zorunluluk hissi duyuyordum. Ama bu zorunluluklar, bazen bizi doğruya, daha iyiye yönlendirebilir miydi?
Bir yanda da bir umut vardı. Belki de Türkak gibi bir sistemin içinde, bana faydalı olan yanlarını bulup çıkarabilirim diye düşündüm. Bu bir fırsat mıydı? Belki de zamanla hayatımı daha düzenli hale getirebileceğim bir adım atmamı sağlayacaktı. Bunu tam olarak bilmiyordum ama içimde bir yerlerde bir umut kırıntısı vardı. Bir şeyin zorunlu olması, aslında bir fırsat da olabilirdi. Hangi yoldan gidersem gideyim, hedefime varmak için daha sağlam bir temele sahip olabilirdim.
Geleceğe Bakış: Türkak’a Karşı Duygusal Bir Bağ
Ertesi gün, Melis ile buluştuğumuzda, bu konu üzerinde derinlemesine sohbet ettik. Türkak’ın zorunlu olmasının getirdiği bazı zorlukları, avantajlarını konuştuk. İçimde hâlâ bir belirsizlik vardı, ama artık konuyu daha farklı bir şekilde görüyordum. Zorunluluklar, bazen bizim için engel değil, bir rehber olabilir. Zamanla, Türkak’ın benim işimi kolaylaştıracağına dair bir inanç oluştu içimde. Ama bunun bir süreç olduğunu ve duygusal olarak ilk başta kabul etmekte zorlanacağımı da biliyordum.
Sonuç: Kendi Yorumumu Bulmak
Türkak zorunlu mu? Artık, sadece bu soruya takılıp kalmadığımı fark ediyorum. Hayatımızda zorunluluklar olmalı, ama onları nasıl algıladığımız ve nasıl bir yaklaşım sergilediğimiz daha önemli. Zorunlu olan her şey, bazen bir yük gibi hissedilebilir ama bir fırsat olarak da değerlendirilebilir. Benim için Türkak, sadece bir zorunluluk değil, aynı zamanda hayatımı düzenleme konusunda yeni bir başlangıç olabilir. Belki de bu, yeni bir anlam arayışımın, kişisel gelişimimin bir parçasıdır. Sonuçta, her şeyin bir amacı vardır. Türkak’ı kabul etmek, belki de bu dönüm noktasının bir parçasıdır. Bugün o soruya verdiğim cevap, yarınki duygularımı etkileyecek, ama en önemlisi bu yolculuğun bana öğrettiği şeyleri kalbimde taşıyacağım.