Merhaba! Modepo sayfasının bu haftaki konusu “Kafa tutmak deyiminin anlamı nedir”. Umarız faydalı bulursunuz!
“Kafa tutmak deyiminin anlamı nedir” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Modepo okurları için daha fazlası yolda!
Kafa Tutmak Deyiminin Anlamı Nedir? Kayseri’de Bir Günün İçinde Saklı Kalan Hikâye
Şehrin Soğuk Sabahında Başlayan İç Sesim
Kayseri’nin sabahları sert olur. Hava insanın yüzüne ince ince çarpar, sanki geceden kalma bir sessizliği temizlemeye çalışır gibi. O sabah da öyleydi. Montumun yakasını kaldırmış, işe yetişmek için yürürken aklımda tek bir cümle dönüp duruyordu: “Kendi yolumu çizmek bu kadar zor mu olmalı?”
25 yaşındayım. Günlüğüme sık sık yazdığım şeylerden biri şu: “İnsan bazen en çok kendi hayatına geç kalıyor.” Bugün de içimde aynı his vardı. Bir yandan iş yerindeki baskı, bir yandan evdeki beklentiler… Hepsi üst üste binmişti.
Ve en garibi, herkesin benden beklediği şey “uslu durmam”dı. Sorgulamamam. Kabul etmem. Ama içimde büyüyen şey tam tersiydi.
İşte o noktada, yıllardır duyduğum ama tam anlamını hep davranışların içinde sezdiğim bir deyim aklıma geldi: kafa tutmak.
“Kafa Tutmak” Ne Demekti Gerçekte?
Kafa tutmak deyiminin anlamı nedir diye sorulduğunda, çoğu kişi kısa bir cevap verir: karşı gelmek, boyun eğmemek, direnmek.
Ama benim için bu kelime, bir sözlük tanımından çok daha fazlasıydı.
Kafa tutmak; bazen sessiz kalmamak demekti.
Bazen “ben de varım” diyebilmekti.
Bazen de kaybetmeyi göze alarak doğruda ısrar etmekti.
Bunu ilk kez o gün, iş yerindeki küçük bir odada gerçekten hissettim.
İş Yerinde Başlayan Gerilim
Çalıştığım yer Kayseri’de küçük ama yoğun bir ofisti. Evraklar, telefonlar, yetişmeyen işler… Her şey birbirine karışırdı. Patronum ise disiplinli olmaktan çok daha fazlasıydı; sertti.
O sabah bana verilen iş, aslında imkânsız sayılabilecek bir sürede bitirilmek zorundaydı. Dosyalar eksikti, bilgiler yarımdı ama “akşama kadar hazır olacak” denmişti.
Saatler ilerledikçe içimdeki sıkışma büyüdü. Yan masadaki arkadaşım fısıldadı:
“Bunu yetiştiremezsin, yine sana patlar.”
Tam o anda içimde iki ses kavga etmeye başladı. Biri “sus, yap, geç” diyordu. Diğeri ise ilk kez bu kadar netti: “Neden hep sen?”
Kapı açıldı. Patron içeri girdi. Gözleri dosyaların üzerinde gezdi ve klasik cümlesini kurdu:
“Bu hâl ne? Hâlâ bitmedi mi?”
O an kalbim hızlı atmaya başladı. Sessiz kalabilirdim. Her zamanki gibi başımı eğebilirdim. Ama içimde bir şey kırıldı.
Ve ilk kez, sakin ama net bir sesle konuştum:
“Bu şartlarda bu işi bu sürede bitirmek mümkün değil.”
O cümle odanın içine düştüğünde, sanki hava değişti.
İşte tam o anda, “kafa tutmak” ne demek, sadece sözlükte değil, hayatın içinde anlam kazandı.
O Anın İçimde Bıraktığı İz
Patronun yüzü sertleşti. Birkaç saniye sustu. O sessizlik, bağırmaktan daha ağırdı. Ama ben ilk kez geri adım atmadım.
İçimde garip bir şey vardı: korku ve rahatlama aynı anda.
Korkuyordum çünkü işimi kaybedebilirdim.
Rahatlamıştım çünkü ilk kez kendimi inkâr etmemiştim.
O gün eve dönerken Kayseri’nin sokakları bana daha uzun geldi. Sanki yürüdüğüm yol bile değişmişti.
Evdeki Sessizlik ve Beklentiler
Eve vardığımda annem mutfaktaydı. Çay kokusu evi doldurmuştu. Babam ise her zamanki gibi televizyon karşısında sessizdi.
Ama evdeki sessizlik bile konuşuyordu aslında.
Baba seslendi:
“İşler nasıl gidiyor?”
Kısa bir an durdum. O an, ofiste söylediğim cümlenin yankısı hâlâ içimdeydi. Yutkundum.
“Bugün biraz tartıştık.”
Gözleri ekrana bakmaya devam etti ama sesi değişti:
“Niye tartışıyorsun? İşte susulur, iş yapılır.”
İşte o cümle, günün ikinci kırılma anıydı.
Kafa tutmak sadece iş yerinde olmuyordu. Bazen evde de başlıyordu.
Geçmişten Gelen Bir Hatıra
O gece uyuyamadım. Günlüğümü açtım. Sayfaların arasında eski bir anı çıktı.
Lisede olduğum yıllar… Öğretmenimizin haksız bir şekilde bir arkadaşımı suçladığı gün.
O zaman da susmamıştım. “O yapmadı” demiştim. Herkes şaşırmıştı.
Sonra o arkadaşım bana demişti ki:
“Sen kafa tutuyorsun ya, helal olsun.”
O gün ilk kez duymuştum bu deyimi. Ama anlamını tam bilmeden kullanmıştım.
Şimdi geriye dönüp bakınca anlıyorum: kafa tutmak, sadece birine karşı gelmek değilmiş. Bazen gerçeğin yanında durmakmış.
Bir Arkadaş Sohbeti ve Gerçeğin Netleşmesi
Ertesi gün öğle arasında arkadaşım Mert’le dışarı çıktık. Soğuk havaya rağmen yürümek iyi gelmişti.
Ona dün yaşananları anlattım. Dinledi, sigarasından derin bir nefes aldı ve güldü:
“Sen resmen kafa tutmuşsun.”
“Ne demek tam olarak bu?” dedim.
Biraz düşündü.
“Bak,” dedi, “kafa tutmak deyiminin anlamı nedir diye sorarsan, birine karşı çıkmak, onun dediğini sorgusuz kabul etmemek. Ama her karşı çıkış da kötü değil. Bazen kendini ezdirmemek.”
O an içimde bir şey oturdu.
Demek ki mesele sadece isyan değilmiş. Mesele, insan kalabilmekmiş.
İçimde Büyüyen Karar
Günler geçti. İş yerindeki hava tamamen değişmedi ama benim içimde bir şey değişmişti.
Artık her şeye sessiz kalmıyordum. Her şeye karşı çıkmıyordum ama kendimi de yok saymıyordum.
Küçük küçük “hayır”lar öğreniyordum. Bu “hayır”lar beni daha güçlü yapıyordu ama aynı zamanda daha yalnız hissettirdiği anlar da oluyordu.
Bazen gece yatağa uzandığımda düşünüyorum: Acaba doğru mu yapıyorum?
Sonra içimde başka bir ses cevap veriyor: “Eğer her şeye boyun eğseydin, kendin olur muydun?”
Kafa Tutmanın Ağır ve Güzel Yüzü
Zamanla şunu fark ettim: Kafa tutmak her zaman bağırmak değilmiş. Bazen sakin bir cümleymiş. Bazen gözlerini kaçırmamakmış. Bazen de sadece “ben böyle düşünüyorum” diyebilmekmiş.
Ama en önemlisi, bunun bir bedeli olduğu kadar bir özgürlüğü de varmış.
Çünkü insan, her şeye boyun eğdiğinde değil; gerektiğinde durabildiğinde kendine yaklaşıyor.
Sonunda Anladığım Şey
İlgili Yazımız: Japonya'nın geleneksel kahvaltısı nedir ?
Bugün dönüp baktığımda o gün ofiste söylediğim cümlenin hayatımda küçük ama önemli bir kırılma olduğunu görüyorum.
Kafa tutmak deyiminin anlamı nedir sorusunun cevabı artık benim için sadece sözlükteki gibi değil.
Kendi yolunu seçmeye çalışırken, bazen rüzgâra karşı yürümekmiş.
Ve en önemlisi… insanın kendine karşı dürüst kalabilmesiymiş.